عاشقان دیدن دنباله دار ها باید از همین حالا خود را برای رصد یک دنباله دار جدید که گفته می شود تا 2 سال دیگر در آسمان شب نخستین عکس گرفته شده از (C/2011 L4 (PANSTARRSخودنمایی خواهد کرد، آماده کنند.
اوایل سال 1392، زمانی که این کوتوله برفی تازه کشف شده به 45 میلیون کیلومتری خورشید برسد بخش بزرگی از یخ های کثیف سطحی آن تبخیر شده و به شکل دنباله زیبایی از بخار آب و غبار شن و ماسه درخواهد آمد که با بازتاب نور خورشید، از زمینیان بسیاری، دلبری خواهد کرد.
نکته جالب توجه درباره این جرم آسمانی این است که در سال 92 این دنباله دار برای اولین و آخرین بار توسط زمینیان دیده خواهد شد به این مفهوم که تنها فرصت دیده شدن این سنگ آسمانی همان بهار 2 سال دیگر است.
مدار و سرعت این دنباله دار به گونه ای است که محاسبات نشان می دهد پس از گذر آن از نزدیکی خورشید، برای همیشه از منظومه شمسی خارج خواهد شد.
این دنباله‌دار که توسط تلسکوپ Pan-STARRS 1 در هاوایی شاسایی شده،(C/2011 L4 (PANSTARRS نام دارد.
تلسکوپ پن‌استارز 1 در زمانی که در حال رصد آسمان برای ردیابی سیارک‌های خطرناک برای زمین بود با دنباله دار مک نات در زمستان 85 زمینیان را شگفت زده کرداین دنباله دار روبرو شد.
دنباله دار C/2011L4 ، به احتمال زیاد از «ابر اورت» (مکانی که بسیاری از ستاره های دنباله دار از آن سرچشمه می گیرند) و کل منظومه شمسی را در برگرفته است، می آید.
دنباله دار C/2011L4 از جایی در جنوب منظومه شمسی ما در حال نزدیک شدن به خورشید است و پس از خودنمایی در آسمان 2 نیمکره شمالی و جنوبی زمین از شمال منظومه شمسی خارج خواهد شد.
ستاره شناسان دانشگاه هاوایی که در بررسی تصاویر دریافتی از تلسکوپ پان استارز دانشگاه خود متوجه این جرم سماوی جدید شدند، قول داده اند تا خروج این تخته سنگ آسمانی از منظومه شمسی، هر روز آن را رصد کنند و آخرین تغییرات در مدارش را به اطلاع مردم برسانند.
این امکان وجود دارد که پیش بینی های انجام شده به دلیل برخی اغتشاشات مداری درست از آب درنیایند و برای مثال دنباله این سنگ یخی آنقدرها هم که ما انتظار داریم درخشان نشود.
اما نکته ای که هیچ شکی درباره آن وجود ندارد این است که عبور C/2011L4 از وسط منظومه شمسی ما، هیچ خطری برای ساکنین سیاره زمین دربرنخواهد داشت. پس آسوده بخوابید!
در حال حاضر این دنباله دار در فاصله 1.2 میلیارد کیلومتری خورشید و در ماورای مدار سیاره مشتری است. این دنباله دار اکنون به قدری کمرنگ و دور است که تنها می‌توان با تلسکوپ‌های مجهز به آشکارسازهای الکترونیکی حساس آنرا مشاهده کرد.